Bu nihilist ve karanlık varoluşsal aforizma, insan yaşamının tüm karmaşasını ve hedeflerini tek bir nihai gerçeğe indirgiyor. İnsan hayatı boyunca okur, çalışır, aşık olur, savaşır ve dünyayı değiştirmeye çalışır. Ancak tüm bu eylemler, neşe ve acılar, aslında kaçınılmaz bir sona, yani ölüme doğru yapılan bir yolculuktan ibarettir. Doğduğumuz andan itibaren, farkında olsak da olmasak da, aslında sadece o son nefesin geleceği anı "beklemekteyiz". Yazar, yaşamın anlamını yüceltmek yerine, onun aslında sadece ölümü erteleyen ve onu beklerken oyalanmamızı sağlayan trajik bir zaman dilimi olduğunu sarsıcı bir netlikle ifade ediyor.