(Horace Walpole'a ait, insan psikolojisinin ve felsefenin o muazzam iki yüzünü özetleyen meşhur söz). Hayata dışarıdan, mantıkla, duygusuzca (düşünenler için) bakan bir entelektüel; insanların o komik hırslarını, küçük hesaplarını, ölüm varken para peşinde koşmalarını izler ve onlara gülerek (komedi) geçer. Ancak hayata kalbiyle, empatiyle (hissedenler için) bağlanan, başkalarının acısını içinde hisseden, savaşlara, çocuklara, aşka duyarlı olan bir insan için; bu dünya dayanılmaz, sürekli acı üreten kanlı bir cehennemdir (faciadır). Akıl güler, kalp kanar.