(Arthur Schopenhauer'un o meşhur, karanlık ve kötümser / pesimist felsefesinin şahikasıdır.) İnsanın dünyadaki varoluşunu, tatmin edilemeyen arzuların yarattığı bir cehennem olarak tanımlar. İnsan bir şeyi (parayı, aşkı) deli gibi arzularken onun eksikliğinden dolayı korkunç bir "ıstırap" çeker. Ancak yazar; o çok istediği şeye ulaştığı an (hevesini aldığında), bu sefer de o doymuşluğun verdiği korkunç bir "sıkıntı/boşluk (can sıkıntısı)" içine düşeceğini söyler. Hayatın, bu iki uç (acı ve can sıkıntısı) arasında durmaksızın sallanan ve insana asla huzur vermeyen bir sarkaç olduğunu ilan eder.