Bu melankolik ve varoluşsal pişmanlık cümlesi, ölüm gerçeğinden çok "zamanın" geri döndürülemez doğasına duyulan hüznü yansıtır. Hayatın zorlukları karşısında ölümü bir kurtuluş veya kolay bir çıkış yolu olarak görmek mümkündür (hayata veda etmek kolaydır). Ancak asıl trajedi, kişinin ömrünün son demlerinde geriye dönüp baktığında, yanlış insanlarla, boş korkularla veya anlamsız savaşlarla harcadığı o eşsiz yılları (geçen zamanları) bir daha asla yaşayamayacak olmasıdır. Yazar, en büyük acının ölüm değil, yaşanmamış veya israf edilmiş hayatın getirdiği o derin pişmanlık olduğunu hüzünlü bir dille özetliyor.