Bu söz, insanın zihinsel sınırlarını zorlayan aşırı düşünme ve kurcalama eğiliminin psikolojik bir portresini çizer. Buradaki çok kelimesi sıradan bir niceliği değil; detaylarda boğulmayı, kusur aramayı ya da hayatın doğal akışına müdahale ederek kendi huzursuzluğunu yaratmayı simgeler. İnsan, zihnini bir şeye saplantılı şekilde odakladığında, yaşam ona aradığı o yoğunluğu ve karmaşayı fazlasıyla sunar.

Felsefi açıdan bu durum, insanın kendi kendini gerçekleştiren kehanetidir. Hayatı sade yaşamak yerine sürekli ardındaki gizli anlamları veya olası sorunları deşeleyen birey, nihayetinde kendi yarattığı o ağır çoğunluk altında ezilir. Alıntı, insanın kendi merakının ve tatminsizliğinin kurbanı oluşunu, hayatı bir hafiflikten çıkarıp ağır bir yüke dönüştürme eğilimini ironik ve derin bir kabullenişle özetlemektedir.