Yalnızlığın getirdiği o melankolik karizmayı ve maskesiz duruşu anlatan şiirsel bir aforizmadır. Kalabalık içinde, bir gruba dahilken veya mutlu bir ilişkinin içindeyken insanlar genellikle çevrelerine uyum sağlamak için sahte, yapay ve kontrollü (öğrenilmiş) gülüşler sergilerler. Ancak tek başına (yalnız) olan bir insan, kimseye şirin görünmek veya kimseyi memnun etmek zorunda değildir. Onun duruşu, hüznü, bakışı ve yorgunluğu tamamen gerçektir. Yazar, yalnızlığın o çıplak ve savunmasız estetiğinin, sanatta (fotoğrafta) ve hayatta insana en asil, en estetik ve en gerçekçi "pozu" (duruşu) kazandırdığını muazzam bir zarafetle söylüyor.