Bu derin psikolojik gerçeklik, "mükemmel aile" yanılgısını yıkarak çocukluk travmalarının kaçınılmazlığını anlatıyor. Dışarıdan ne kadar kusursuz görünürse görünsün, her ailenin kendine has çatışmaları, gizli nevrozları, bastırılmış öfkeleri veya psikolojik sorunları (patolojisi) vardır. Bir çocuk, boş bir levha olarak doğar ve karakterini, ebeveynlerinin sadece doğrularını kopyalayarak değil, aynı zamanda onların bu hastalıklı yönlerine maruz kalarak, onlarla savaşarak veya o yaraları devralarak inşa eder. Bu alıntı, insanın kişiliğinin büyük ölçüde içine doğduğu o kusurlu ve yaralı aile yapısının doğrudan bir eseri olduğunu klinik bir soğukkanlılıkla ifade ediyor.