Bu söz, insanın iç dünyasında yaşadığı yoğun mücadeleyle, dış dünyanın duyarsızlığı arasındaki uçurumu anlatır. Çevredeki insanlar, başkalarının acılarını veya tükenmişliğini tam olarak hissedemedikleri için genellikle "zamanla geçer, sabret" gibi klişe öğütler verirler. Oysa kişinin kendi sınırlarına geldiğini, dayanma gücünün son damlasında olduğunu dışarıdan bir gözün fark etmesi çok zordur; bu da tarifsiz bir yalnızlık hissi yaratır.