Bu dengeleyici ve bilgece varoluşsal aforizma, hayatın döngüselliği üzerine büyük bir teselli ve uyarı barındırıyor. İnsanoğlu, mutlu olduğunda o hissin hiç bitmeyeceğini sanarak kibre veya rehavete kapılır; acı çektiğinde ise o karanlığın sonsuza kadar süreceğine inanarak umutsuzluğa düşer. Oysa evrendeki her şey (duygular, başarılar, trajediler) bir sarkacın salınımı gibi doğası gereği "geçicidir". Yazar, mutluyken aşırı sevinmek yerine şükretmeyi ve hazırlıklı olmayı; mutsuzken ise pes etmek yerine bu dönemin de biteceğini bilerek sabretmeyi öğütler. Bu söz, her iki uç duygu karşısında da ruhsal bir sükûnet tavsiye eden felsefi bir sigortadır.