Bu söz, totaliter rejimlerin sadece fiziksel yıkım yaratmadığını, aynı zamanda insanlığın binlerce yıllık ahlaki pusulasını nasıl altüst ettiğini derin bir felsefi bakışla ortaya koyuyor. Hitler’in en büyük tahribatı, kötülüğü ve yalanı kurumsallaştırarak ona sahte bir meşruiyet kazandırmasıdır. İnsanlığın ortak vicdanında her zaman suç ve ayıp sayılan aldatma, bu dönemde bir devlet sanatı yani politika, bireysel düzeyde ise hayatta kalmanın temel kuralı haline getirilmiştir.

Psikolojik açıdan bu durum, toplumsal bir çürümeyi ve değerlerin tersyüz edilmesini ifade eder. Gücü elinde bulunduran irade, yalanı sistemli bir şekilde meşrulaştırdığında, bireyler de hayatta kalabilmek için bu ahlaki yozlaşmayı kanıksar ve suç, sıradan bir yaşam pratiğine dönüşür. Alıntı, kötülüğün en tehlikeli halinin, onun sıradanlaşıp bir yönetim ve varoluş biçimi olarak kabul gördüğü an olduğunu çarpıcı bir şekilde hatırlatmaktadır.