Modern insanın o kronikleşmiş nevrotik yorgunluğunu, "Araf'ta kalma" (boşluk) hissini mükemmel tanımlayan psikolojik bir itiraftır. İnsanın bariz bir acısı, hastalığı veya iflası yoktur; dışarıdan bakıldığında ağlayacak bir sebebi (mutsuzluğu) bulunmaz. Ancak aynı zamanda içinde hiçbir yaşam sevinci, heves veya tutku (mutluluk) da yoktur. O sadece nefes alıp veren, rutinlerin içinde kaybolmuş, uyuşmuş ve ruhsal olarak yavaş yavaş solan bir bedendir. Yazar, mutsuzluktan bile daha korkunç olan o "hissizlik, tanımlanamayan sıkıntı ve varoluşsal boşluk" duygusunu muazzam bir sadelikle dile getirir.