Bu söz, insan deneyiminin derinliklerinde yatan öznel ve benzersiz doğasına çarpıcı bir ışık tutar. Dışsal koşullar ne kadar eşleşirse eşleşsin, iki bireyin iç dünyası, genetik yatkınlıkları, mizaçları, algı biçimleri ve anlık tepkileri asla birebir aynı olamaz. Bir çocuğun bir olayı yorumlama şekli, diğerininkiyle farklılık gösterecek; aynı ebeveyn tutumu birinde güven, diğerinde kaygı uyandırabilecektir. Ortam sadece fiziksel bir mekan değil, aynı zamanda o mekanın birey tarafından nasıl içselleştirildiği ve anlamlandırıldığıdır. Bu nedenle, her çocuk kendi benzersiz "ortamını" yaratır ve bu kaçınılmaz farklılık, her birimizin kendi özgün kişiliğini ve dünya görüşünü inşa etmesinin temelini oluşturur, her yaşam hikayesinin biricikliğini vurgular.