Aziz Augustinus'a (veya benzer bir ilahiyatçıya) atfedilen bu derin teolojik ve mistik kural, dinin ve maneviyatın rasyonaliteden nasıl ayrıldığını özetler. Modern bilim, "önce anla, kanıtla, sonra inan" prensibiyle çalışır. Ancak inanç sistemleri (aşk, din, ruhsal deneyimler) farklı bir frekansta işler. Bir mucizeyi, Tanrı'yı veya metafizik bir kavramı sadece saf akılla, mantık kurallarıyla çözmeye ("anlamaya") çalışmak imkânsızdır. Yazar, bu boyutun kapılarının ancak mantığın bittiği yerde başlayan o mutlak teslimiyetle ("inançla") açılabileceğini, inancın aslında anlama sürecinin kendisi olduğunu çok çarpıcı bir ters köşeyle ifade eder.