Bu söz, zihin ve kalp ikilemini tasvir eder; insanın mantığıyla, günlük planlarıyla (aklındakilerle) gündüz işlerini yürüttüğünü; ancak gecenin sessizliğinde kalbindeki sevgi, hasret ve gerçek duygularla (yüreğindekiyle) baş başa kaldığını ifade eder.