Sevginin ve hatırlamanın (zikrin) karşılıklı besleyici döngüsünü anlatır. İnsan kalbinden kimi severse, zihni ve dili sürekli onunla meşgul olur, sürekli ondan bahseder (anar). Aynı zamanda bir insan, bir konuyu, bir hedefi veya Tanrı'yı zihninde ne kadar çok tekrar eder, ona ne kadar çok vakit ayırırsa, kalbindeki o bağlılık (sevgi) de o derece büyür ve güçlenir.