Doğu bilgeliğindeki "bilgi" hiyerarşisini (Bilgi -> İrfan -> Hikmet/Kemal) tanımlar. Sadece kitaplardan ezberlenen formüller (ilim), eğer hayatta uygulanmıyorsa, iyi bir ahlaka (amele) dönüşmüyorsa o kişi hala hamdır. Ancak öğrenilen bilgi, derin bir sezgiyle, edeple ve kendini bilmeyle (irfanla) birleştiğinde; insanı sıradanlıktan çıkarıp, kibrini yok eden ve evrenle uyumlu, kusursuz ve olgun o (kemale) ulaştıran o yüce kapıdan geçirir. Bilgi kafayı, irfan ruhu doldurur.