(Halil Cibran'ın Ermiş kitabından bir aforizma). Emeğin ve çalışmanın ruhani boyutunu açıklar. İnsanın sadece para kazanmak için değil, tutkuyla, severek ve kalbini koyarak yaptığı her iş (sanat, marangozluk, eğitim); aslında o insanın içindeki yaşama sevincinin, yaratma arzusunun ve insanlara duyduğu sevginin (aşkın) fiziksel bir nesneye veya hizmete dönüşmüş halidir.