Mevlana'ya atfedilen muazzam bir psikolojik metafordur. İnsanın iç dünyası, niyetleri ve ahlakı (kalp) uçsuz bucaksız bir deniz gibidir. Kişi içindeki karanlığı veya iyiliği ne kadar saklamaya çalışırsa çalışsın; insanın sözleri, üslubu ve konuşmaları (dil/kıyı) o denizin dalgalarıyla dışarıya taşırdığı asıl karakterini ele verir. İçeride ne varsa, dışarıya o dökülür.