Bu söz, maddi dünyaya ve geçici zevklere aşırı bağlanmanın insan ruhunda yaratacağı boşluğu ifade eder. Dünyevi varlıklar, makamlar ve zenginlikler geçicidir ve eninde sonunda yok olacaktır. Kalbimizi kalıcı olan ahlaki değerlerle, sevgiyle ve maneviyatla doldurmak, gerçek huzuru bulmanın yegane yoludur.