Konuşmanın miktarı ile niteliği arasındaki ters orantıyı anlatan edebi bir benzetmedir. Sadece laf kalabalığı yapan, sürekli süslü ama boş kelimeler (yapraklar) kullanan kişilerin söylemlerinde, gerçek bir düşünce, felsefe veya faydalı bir sonuç (anlam meyveleri) bulmak imkansızdır. Çok konuşan az söyler; gerçek bilgi kısa, öz ve meyve veren cinstendir.