Bu derin psikolojik itiraf, insanın dış dünyaya duyduğu güvenin aslında kendi iç dünyasındaki dürüstlükle doğrudan bağlantılı olduğunu gösteriyor. Bir insan kendi zayıflıklarını örtbas etmek, hatalarını meşrulaştırmak veya kaldıramayacağı gerçeklerden kaçmak için kendine yalan söylemeye başladığında, kendi zihnindeki o şeffaflığı ve güvenilirliği kaybeder. Kendi sözünün doğruluğundan bile şüphe duyan, kendi kendini kandırabilen bir zihin, doğal olarak dışarıdaki hiçbir insanın da dürüst olabileceğine ihtimal vermez. Bu söz, paranoyanın ve güvensizliğin temelinde başkalarının kötülüğünün değil, insanın kendi içsel sahtekârlığının yattığını sarsıcı bir şekilde anlatıyor.