Bu söz, insanın kendini sevmesi (özsaygısı) ile başkalarını sevmesi arasında doğrudan bir bağ olduğunu; kendi benliğiyle barışık olmayan, kendini sevemeyen birinin başkalarına karşı duyduğu sevginin de samimi olamayacağını, sevgi kapasitesinin bir bütün olduğunu açıklar.