(Gabriel Garcia Marquez tarzı bir yalnızlık ve ruhsal acı tespitidir). İnsanın kendi cehennemini sadece kendisinin bilebileceğini anlatır. Dışarıdan bakan insanlar, büyük bir kayıp, hastalık veya iflas yaşayan birine "Çok güçlüsün, iyi dayanıyorsun" diyerek onun acısını (katlanma gücünü) kendi sığ mantıklarıyla ölçmeye çalışırlar. Oysa o insanın geceleri o yastığa kafasını koyduğunda kendi içinde yaşadığı o yıkımı, o çığlıkları, o kanayan (kendi yüreğimizdir) yarayı ve sınırların nasıl zorlandığını, yaşayan kişiden başka hiç kimse, asla (bilemez) anlayamaz. Acı tamamen kişiseldir.