Bu söz, insan doğasının en temel savunma mekanizmalarından biri olan "sorumluluktan kaçma" eğilimini özetliyor. İnsan egosunun kendini koruma içgüdüsü, başarısızlıklar veya hatalar karşısında kendi eksiklikleriyle yüzleşmek yerine bir günah keçisi bulmayı tercih eder. Suçu kadere, şansa, diğer insanlara veya dış koşullara atmak, insanın içsel huzursuzluğunu hafifleten geçici bir rahatlama sağlar. Ancak bu kolaycı yaklaşım, aynı zamanda bireyin tekâmülünü, hatalarından ders almasını ve kendi hayatının direksiyonuna geçmesini de engeller. Bu alıntı, insanın kendi hatalarının sorumluluğunu alma cesaretini göstermeden asla gerçek bir olgunluğa erişemeyeceğini hatırlatıyor.