Bu söz, her insanın kendi emeğini, sahip olduğu şeyleri ve sevdiklerini kusursuz görme eğilimini (öznel yargısını) ifade eder. Dışarıdan bakıldığında sıradan hatta çirkin görünen şeyler, ona emek veren, onu seven kişi için dünyanın en değerli varlığı (anka kuşu) haline gelir; sevgi algıyı güzelleştirir.