Bu söz, çocuk eğitiminde ve insan ilişkilerinde sıklıkla düşülen en büyük hatalardan birine, kıyaslamaya dikkat çeker. Bir çocuğu başkalarıyla kıyaslamak, onu olduğu gibi kabul etmemek ve sevgiyi şarta bağlamak demektir. Bu durum, çocuğun kendini değersiz ve yetersiz hissetmesine neden olur, özgüvenini derinden yaralar. Kıyaslama, gelişimi teşvik etmek yerine ruhsal bir yıkıma yol açar; sevginin iyileştirici gücünün yerini, zehirleyici bir yetersizlik hissi alır.