Bu söz, öfke ve kızgınlık anlarında insan zihninin nasıl karanlığa gömüldüğünü anlatır. Öfke, tıpkı yanan bir mumu (insanın aklını ve mantığını) aniden söndüren şiddetli bir rüzgar gibidir. Kızgınlık anında mantıklı düşünemeyiz, doğru kararlar alamayız ve karanlıkta kalarak hata yapma olasılığımız en üst seviyeye çıkar.