Bu söz, "Mesih kompleksini" ve kurtarıcı bekleme sendromunu sert bir şekilde eleştiren sosyolojik bir aydınlanma çağrısıdır. Türk toplumu (veya genel olarak Doğu toplumları), kriz anlarında sorunları kurumsal yapılarla, ortak akılla veya hukukla çözmek yerine; hep güçlü bir liderin, bir kahramanın (Atatürk, Fatih veya bir siyasinin) gelip her şeyi tek başına düzeltmesini bekler. Yazar, bu pasifist zihniyetin ("belirli kişilerden bekleme" huyunun) toplumu tembelleştirdiğini, demokratik bilinci öldürdüğünü ve asıl gücün bireylerin kendi sorumluluklarını almalarında yattığını sarsıcı bir aydın eleştirisiyle ifade ediyor.