Bu söz, gerçek gücün dış dünyaya karşı kazanılan zaferlerde değil, insanın kendi nefsi, zaafları, öfkesi ve bencil arzuları üzerinde kurduğu hakimiyette yattığını savunur. Dışarıdaki düşmanları alt etmek kolayken, insanın kendi içsel karanlığıyla yüzleşip onu terbiye etmesinin en büyük kahramanlık olduğunu felsefi ve psikolojik bir bakış açısıyla ortaya koyar.