Bu söz, bir toplumun ayakta kalmasını sağlayan en temel kurumsal ve ahlaki sütunların çöküşünü ve bunun birey üzerindeki yıkıcı psikolojik etkisini gözler önüne serer. Yazar; eğitim, inanç, devlet yönetimi ve aile kavramlarını toplumsal yapının taşıyıcı kolonları olarak ele alır. Bu kurumlarda baş gösteren niteliksizlik, samimiyetsizlik, sorumsuzluk ve güvensizlik gibi ahlaki erozyonlar, bireyin sığınabileceği tüm güvenli limanları yok eder.

Felsefi açıdan toplumsal sözleşmenin ve kolektif vicdanın çöküşünü simgeleyen bu durum, psikolojik açıdan ise insanı derin bir yabancılaşma ve varoluşsal bir güvensizlik sarmalına sürükler. Eğitimin niteliğini, inancın samimiyetini, devletin adaletini ve ailenin şefkatini kaybeden bir insan için dünya, anlamını yitirmiş kaos dolu bir yere dönüşür. Bu dört temel felaketin birleşimi, yaşamın yaşanabilirlik sınırını aşarak onu tahammül edilemez bir azap haline getirir.