Bu söz, vazgeçilmezlik yanılgısına ve insanın kibrine karşı yapılmış ironik ve felsefi bir uyarıdır. Kendini çok önemli, yeri doldurulamaz ve sistemin tek yürütücüsü sanan insanların aslında geçici olduğunu; dünya tarihinin ve hayatın, o çok 'gerekli' ve vazgeçilmez sanılan insanlar göçüp gittikten sonra da akmaya devam ettiğini hatırlatır.