Bu söz, modernleşme sancıları çeken toplumların içine düştüğü ahlaki ve ekonomik çelişkiyi sarsıcı bir sosyolojik tespitle gözler önüne seriyor. Geleneksel değerleri koruma iddiasındaki bir yapının, kapitalizmin vahşi tüketim ve sömürü mekanizmalarını sorgulamadan benimsediğinde uğrayacağı kimlik erozyonu, "cevşenli kapitalizm" kavramıyla çarpıcı bir şekilde özetleniyor.

Psikolojik düzeyde bu durum, bireyin vicdanını rahatlatmak için dini sembolleri birer zırh olarak kullanmasını, yani inancı seküler hırsların hizmetine sunmasını ifade eder. Felsefi açıdan ise kutsal olanın metalaşması ve pazar ekonomisinin bir aparatı haline gelmesi tehlikesine dikkat çekilir. Eğer sistemin özündeki sömürü ilişkileri sorgulanmazsa, din sadece bu sömürüyü meşrulaştıran ve estetik kılan biçimsel bir örtüye dönüşür. Sonuçta ortaya çıkan, maneviyattan arındırılmış ama dini sembollerle ambalajlanmış hırslı bir maddeciliktir.