Bu sarsıcı teolojik kıyaslama, inanç sistemlerinde sonradan eklemlenmiş dogmaların kitleler üzerindeki sarsılmaz otoritesini eleştiriyor. İnsanlar, yüzyıllar boyunca kendilerine öğretilen dini gelenekleri, o dinin en temel kutsal kaynağından (Kuran veya İncil) bile daha büyük bir tutkuyla savunma eğilimindedir. Yazar, İslam dünyasında Kuran'ın özünden sapılarak hadis ve sünnet adı altında uydurulan bazı rivayetlerin, adeta dinin kendisiymiş gibi dokunulmaz kılındığını ifade ediyor. Tıpkı Hristiyanlıkta teslis inancının tartışılmaz olması gibi, İslam'da da geleneği sorgulamanın neredeyse imkânsız bir zihinsel duvarla karşılaştığını karamsar bir şekilde vurguluyor.