Ahlak felsefesinin en temel ölçütlerinden biri olan bu tespit, insanın gerçek karakterini toplumsal maskelerden arındırarak test eder. İnsanlar kalabalık içindeyken, cezadan korktukları, övgü bekledikleri veya ayıplanmaktan çekindikleri için genellikle "iyi, dürüst ve ahlaklı" davranırlar (bu bir roldür). Ancak kişi tamamen yalnız kaldığında, kimsenin onu izlemediği, yargılamadığı ve ceza verme ihtimalinin olmadığı o mutlak özgürlük anında yaptığı tercihler, onun asıl "kimliğini" ortaya koyar. Söz, gerçek ahlakın dış baskıyla değil, içsel bir disiplinle (kimse yokken de doğruyu yapmakla) var olabileceğini savunuyor.