(Sait Faik Abasıyanık veya Orhan Veli kanı gibi gözlemci edebiyatçıların tarzını yansıtan bir öğüt). Bu söz, gerçek sanatın ve yazarlığın karmaşık felsefi düşüncelere (akıl) veya süslü edebi tekniklere (kalem) ihtiyaç duymadığını anlatır. Gerçek ve samimi bir eser ortaya koymak için tek yapılması gereken; hayata, sokaklara, insanlara ve acılara çıplak bir gözle, önyargısızca bakmak ve gördüğünü tüm sadeliğiyle kağıda aktarmaktır (bak ve yaz). Hayatın kendisi en büyük edebiyattır.