(Nazım Hikmet'in hapishane yıllarında karısı Piraye'ye yazdığı efsanevi dizelerden). Aşkın ve hatıraların, insanın en zor anlarındaki sığınak olma özelliğini anlatır. Şair, hapishanenin o soğuk duvarları arasında, kalabalığın gürültüsünde, yaşam mücadelesinin, hastalıkların ve o korkunç ruhi (ve fiziki) yorgunlukların içinde bile; sadece sevdiği kadını (seni) düşünmenin, zihninde onun yüzünü canlandırmanın kendisine ne kadar büyük bir huzur ve yaşama gücü (ne güzel şey) verdiğini haykırır.