Bu söz, insanın dış görünüşü ile iç dünyası arasındaki o ezeli çatışmayı felsefi bir derinlikle ele alır. Doğu felsefesinde ve tasavvufta "nefs", insanın ahlaki olgunlaşma sürecini ve içsel karakterini temsil eder. Fiziksel güzellik geçici ve yüzeysel bir illüzyonken, nefsin yani ruhun güzelliği kalıcı olan yegane değerdir.

Psikolojik açıdan bakıldığında ise estetik bir beden, içsel bir boşluğu veya ahlaki yozlaşmayı gizlemeye yetmez; çünkü insanın gerçek kimliği vitrininde değil, vicdanında gizlidir. Bu aforizma, modern dünyanın şekilci ve görselliğe dayalı yanılgılarına karşı zamansız bir başkaldırıdır. İnsanın asıl estetiğinin, bedeninde değil, ruhunun derinliklerindeki ahlaki olgunlukta ve iyi niyette saklı olduğunu çarpıcı bir dille hatırlatır.