Tasavvufi bir derinliğe sahip bu söz, insanın manevi veya dünyevi hedeflerine ulaşmasındaki en büyük engelin (yolda koyan) dış etkenler değil, kendi bencil arzuları, tembelliği, kibri ve geçici hazlara düşkünlüğü (nefsi) olduğunu anlatır. İradesini kaybedip anlık zevklerinin veya egosunun esiri olan (nefse uyan) bir insan, ideallerine giden o zorlu yolda asla sonuca ulaşamaz; yarı yolda tükenip kaybedenlerden olur.