Bu melankolik ve derin edebi itiraf, kendini tamamen düşünsel dünyaya adamış yalnız bir entelektüelin varoluşsal kaygısını yansıtıyor. Dış dünyanın yüzeysel ilişkilerinden kopmuş olan yazar; tek sığınağını aklında, tek gerçek dostluğunu geçmişin ölü düşünürlerinde ve tek mutluluğunu kitapların sayfalarında bulmuştur. Kendi yarattığı bu zihinsel inziva o kadar değerlidir ki, onun için en büyük felaket ölüm veya fakirlik değil, okuma yetisini, yani o başka dünyalara açılan tek penceresini kaybetme ihtimalidir. Bu söz, kitaplara sadece bir obje olarak değil, hayata tutunmanın tek manevi cankurtaranı olarak bakan tutkulu bir ruhun feryadıdır.