Bu sert ve ironik sosyolojik gözlem, dinin veya kutsal mekânların ahlak garantisi sunmadığına dair çarpıcı bir eleştiridir. Cami, dışarıdan bakıldığında ahlakın, dürüstlüğün ve Allah korkusunun en yüksek olması beklenen yerdir; meyhane ise günahın ve yozlaşmanın merkezi olarak görülür. Ancak yazar, pratik hayatta durumun genellikle tam tersi işlediğine dikkat çeker. Şekli bir ibadetle vicdanını rahatlatan kişi hırsızlık yapmaktan çekinmeyebilirken; günahkâr kabul edilen ama vicdanlı bir "meyhane müdavimi", başkasının malına el uzatmayabilir. Bu söz, ahlakın şekille değil, insanın özündeki vicdanla ilgili olduğunu sarsıcı bir kıyaslamayla yüzümüze vurur.