Bu söz, insanın kendi arzularıyla ve vicdanıyla girdiği çatışmanın psikolojik ve felsefi faturasını gözler önüne seriyor. Yazar, pişmanlık duygusunun insan ruhunda yarattığı iki aşamalı tahribata dikkat çekiyor. İlk aşamada birey, iradesini zayıflatan ve rasyonel aklın onaylamadığı geçici bir tutkuya yenik düşer; bu, eylemin kendisinden kaynaklanan ilk zarardır. İkinci aşamada ise, yapılan hatanın farkına varılmasıyla başlayan içsel bir hesaplaşma ve kendinden iğrenme süreci devreye girer. Pişmanlık, geçmişi değiştiremediği gibi şimdiki anı da zehirleyen bir kısır döngüdür.

Felsefi açıdan bakıldığında, insan hem arzunun kölesi olarak özgürlüğünü kaybetmiş hem de sonrasındaki suçluluk duygusuyla kendi kendini cezalandıran bir yargıca dönüşmüştür. Bu durum, insanın kendi zayıflıkları karşısında aldığı çift taraflı yenilgiyi özetler.