Bu alıntı, insanlığın kutsal ile dünyevi arasındaki ilişkiyi anlamlandırmak ve sınırlandırmak için kurduğu hiyerarşik yapının tarihsel ve sosyolojik bir haritasını sunmaktadır. Kilise terminolojisi üzerinden yapılan bu sınıflandırma, aslında insanın varoluşsal konumunu ve kutsala olan mesafesini belirleme çabasının bir yansımasıdır. Reguler ile mutlak inzivayı ve tanrısal olanla kesintisiz bağı, Seculer ile kutsal ile gündelik hayat arasında köprü kurma arzusunu, Laicus ile de sıradan insanın dünyevi gerçekliğini tanımlar. Bu kavramlar, sadece dini birer unvan olmanın ötesinde, modern toplumsal yapının, hukukun ve bireysel özgürlüklerin temelini oluşturan laiklik ve sekülerizm gibi felsefi kavramların da kökenini açığa çıkarır. İnsanın kutsal alanla kurduğu bu kademeli ilişki, ruhsal arayışın toplumsal düzendeki izdüşümüdür.