Bu söz, insanın sadece biyolojik bir varlık olmanın ötesindeki derin anlam arayışını çarpıcı bir şekilde ortaya koyar. Hayatta kalmak; yalnızca nefes almak, beslenmek ve fiziksel güvenliği sağlamak gibi temel dürtülerle sınırlı mekanik bir varoluş sürecidir. Oysa yaşamak; bu varoluşa şuur, coşku, özgürlük ve estetik katma sanatıdır.

Felsefi açıdan varoluşçuluğun özü belirleme gücüne dokunan bu düşünce, psikolojik olarak da insanın kendini gerçekleştirme arzusunu simgeler. İnsan, modern dünyanın dayattığı rutinlerde sadece günü kurtarmak değil; tutkularının peşinden giderek, hissederek ve üreterek hayatın öznesi olmak ister. Bu alıntı, bizi sadece hayatta tutan biyolojik zorunluluklara karşı ruhun ve bilincin özgürleşme çığlığıdır, yaşamı bir seyirci gibi değil, başrol olarak deneyimleme arzusunun edebi bir manifestosudur.