Bu söz, Pablo Picasso'nun sanat felsefesine getirdiği dünyaca ünlü paradoksal tanımdır. Sanatın sunduğu hayali kurguların, tabloların veya edebi hikayelerin (yalanın) aslında çıplak gözle göremediğimiz derin insani hakikatleri, acıları ve gizli gerçekleri kavramamızda zihnimizi açan en güçlü araç olduğunu savunur.