
Sanki bir tiyatroda gibiydik. Oynayan kişiler hem hakim hem de sanıktı.

Sanki bir tiyatroda gibiydik. Oynayan kişiler hem hakim hem de sanıktı.
Bu sürreal, ironik ve sistemsel çürümeyi anlatan tasvir (muhtemelen Kafkaesk bir davayı veya yozlaşmış bir siyasi yargılamayı anlatır), adaletin nasıl bir illüzyona dönüştüğünü deşifre eder. Gerçek bir mahkemede kurallar nettir; suçlu ve yargılayan farklıdır. Ancak "tiyatroya" dönmüş bir toplumda (veya bir ilişkide), kuralları koyanlar, suç işleyenler, kendi suçlarını yargılayıp kendi kendilerini beraat ettirenler hep aynı kişilerdir. Kararlar çoktan verilmiş, adaletin sadece sahte bir "oyunu" sergilenmektedir. Bu söz, hukukun veya mantığın tamamen çöktüğü, herkesin sadece kendine biçilen rolü oynadığı o kâbus gibi absürtlüğü (tiyatroyu) mükemmel bir şekilde betimliyor.

Hemen şimdi filmler konulu bilgi yarışmasına katılın!
Bilgi Yarışmasına Git