Savaşın sonunu sadece ölüler görür. Platon'a atfedilen bu dehşet verici ve gerçekçi savaş karşıtı söz, insanlığın en büyük yıkım aracı olan savaşların getirdiği zafer hamasetinin ardındaki mutlak trajediyi gözler önüne serer. Savaşlar, geride kalanlar için hiçbir zaman tam anlamıyla bitmez; gaziler, dullar, yetimler ve yıkılmış şehirler o acıyı nesiller boyu taşımaya devam eder. Gerçek barışa ve savaşın nihai sonuna ulaşanlar, sadece o mücadelede can veren ve toprağa düşenlerdir. Bu felsefi tespit, militarizmin ve güç hırsının getirdiği insani bedelleri sarsıcı bir dille sorgulayarak, barışın değerini haykırır.