Bu ahlaki öğüt, insanın cesaretini (şecaat) bir gösteriş aracına dönüştürmemesi gerektiğini, asıl cesaretin kibirden arınmış bir tevazu içinde yattığını anlatır. Atılacak her adımda eylemin sonunu (akıbetini) hesaplamak bilgeliğin bir gereğidir. Hem yiğit hem de akıllı bir insanın en büyük düşmanının gösteriş ve gurur olduğu, insanı asıl yüceltenin ölçülülük olduğu vurgulanır.