Bu son derece gerçekçi, soğuk ama uyandırıcı tespit, insanın acıları karşısında evrenin (veya toplumun) tamamen kayıtsız kaldığını anlatır. İnsan büyük bir kayıp yaşadığında, kalbi kırıldığında veya depresyona girdiğinde dünyanın o an durmasını, herkesin onun acısına saygı göstermesini bekler. Oysa faturalar gelmeye, trafik akmaya, insanlar gülmeye ve hayat kendi acımasız rutini içinde devam etmeye (yol vermemeye) devam eder. Yazar, insanın acısını yaşarken bile hayatın treninden inme lüksü olmadığını, yas tutarken dahi yürümeye devam etmek zorunda olduğumuzu sarsıcı bir dille hatırlatıyor.