Toplumdaki (özellikle Ortadoğu veya ataerkil toplumlardaki) sevgiyi bir zayıflık veya "ayıp" olarak gören hastalıklı anlayışa başkaldıran psikolojik bir manifestodur. Çoğu insan sevgisini göstermekten, eşine sokakta sarılmaktan veya evladını öpmekten (ayıp olur/otoritem sarsılır diye) utanır, ama kavga etmekten veya küfretmekten utanmaz. Oysa yazar, gerçek sevginin bir zayıflık değil; karşısındakinin varlığına duyulan yüce bir "saygı" olduğunu ve insanın ruhunu yücelten bu saf duygunun asla saklanmaması, bastırılmaması ve "utanılmaması" gereken en asil insani eylem olduğunu hatırlatır.