Sevginin yıkıcı değil, daima yapıcı doğasına vurgu yapan bu düşünsel alıntı, gerçek sevginin gücünü inşa etmek üzerinden tanımlıyor. Nefret, korku ve öfke her zaman bozar, ayırır ve yıkar. Oysa sevgi, girdiği her kalbi, dokunduğu her ilişkiyi ve yayıldığı her toplumu iyileştirir, onarır ve büyütür (imar eder). Bir çiçeğe duyulan sevgi onu yeşerttiği gibi, insana veya bir topluma duyulan sevgi de onu medeniyete ve huzura kavuşturur. Bu söz, sevginin sadece pasif bir duygu değil; hayatı güzelleştiren, yıpranmışlıkları tamir eden en büyük aktif ve yaratıcı güç olduğunu evrensel bir dille hatırlatıyor.